Afscheid

<< Het oude gedeelte <<

Het wordt tijd om deze droefgeestige en bespiegelende sfeer achter mij te laten. Eens komt er een einde aan deze wandeling door de geschiedenis van de negentiende en vroeg- twintigste eeuw. Ik verlaat deze tuin waar honderd duizend Haarlemmers hun laatste rustplaats vonden. Maar niet voordat ik nog een groet heb gebracht aan de beide Zochers. Vader en zoon die zo’n groot stempel drukten op onze natuurbeleving door de vele parken, kerkhoven en monumenten die zij ontwierpen.

Filmpje graven Zochers

Hun grafstenen zijn bescheiden en bijna geheel opgenomen in de beplanting. Helemaal in overeenstemming met hun eigen opvattingen over natuurbeleving en landschapsarchitectuur. De dood is niet alleen afschrikwekkend. Deze graven getuigen getuigen vooral van de liefde voor – en de goede herinnering aan de overledenen.  Deze landschappelijke omgeving werd door hen zo ingericht dat zij terecht een aanleiding is voor meditatie en het oproepen van troost, dierbare herinnering en hoop.

Met die gedachten loop ik met een ruime bocht naar de uitgang. Daar sta ik weer buiten met beide benen terug in het zinderende leven als het smeedijzeren hek achter mij met een klap in het slot valt.

Terug naar de Index >>

verder wilden wij graag attenderen op het uitstekende boekwerk

Kleverlaan, De geschiedenis van een begraafplaats, van Margreeth Pop en Jaap Temminck, uitg. Schuyt en Co.