Het Mausoleum

<< Richting Mausoleum <<

Maar steeds valt mijn oog op het Mausoleum.

Die stralende neo-classicistische blikvanger die het landschap aan zijn voeten overziet. Voorlopig het stralende eindpunt van het uitzicht  en van mijn wandeling. En het verrast mij weer hoe zo’n gebouw, net zoals de  villa’s in Italië, al van verre zichtbaar is en het beeld van het landschap bepaalt. Nieuwsgierig loop ik de trappen op die naar de hoofdingang tussen de Dorische zuilen leiden. Boven mij een timpaan met de beelden van de drie Griekse schikgodinnen die de drie levensfasen van de mens en zijn vergankelijkheid uitbeelden.

Fimpje hal aula

In de centrale hal wordt ik helemaal opgenomen door het licht dat van boven af binnen valt.  Ik bevind mij op een plek waar door het gefilterde licht de tijd wordt stil gezet. Hier wordt je bevangen door de streling van dit gelijkmatige licht. Hier zijn alle geluiden gedempt, elke beweging wordt stil gezet en er komt  een grote rust over je. Links en rechts van mij zie ik twee vleugels met wandgraven. Een indrukwekkende compositie van marmeren grafplaten, decoraties en gebeitelde typografie. Een onaantastbaar monument voor de vergankelijkheid. Een stenen weerwerk, dat het leven op afstand zet.

Filmpje columbarium

Alleen namen die beelden en verhalen oproepen. Namen data en soms een beroep op plaquettes van wit en zwart marmer en marmoriet.
De driehoek, passer en meetlat van P. Kleiweg . De strenge gedenkplaat van Jacques Leijh, de architect van dit gebouw. En tot mij grote verrassing ontdek ik ook de plaquette van Theophile de Bock, een collega landschapschilder uit de negentiende eeuw. Als ik ooit voor de keus zou komen te staan zou ik wensen onderdeel te worden van deze klassieke rust. Het is beslist geen treurigheid of angst die ik hier ervaar. Maar het is dat gevoel van onthechting dat alle onrust wegneemt en dat je greep geeft op al die verwarrende details .

Datzelfde effect heeft het lichtspel buiten in de vleugels van dit gebouw. De Ionische zuilen projecteren  schaduwlijnen die over de vloer en de wanden glijden. Strakke tekeningen die steeds weer veranderen, zich vormend in het ritme van de verglijdende dag. Tijd, tot de essentie teruggebracht, zoals in tekeningen van Joel Shapiro of  de schilderijen van Brice Marden. Schoonheid lijkt zo eenvoudig en dichtbij.

Vanaf het bordes

Gallery foto's voor het bordes

Vanaf het bordes zie ik waar dit mausoleum op uitkijkt. Een boeiend uitzicht, Koopgraven, algemene graven en huurgraven allen met hun persoonlijke tekens. Geen grote praalgraven, maar een afwisseling van veelvormige monumenten. Liggende zerken, een staande stèle, ijzeren hekwerken en stenen paaltjes om de graven te isoleren.

Gallery schetsen voor het bordes

Tussen de hagen stenen beelden, kransen En een enkele Obelisk, teken van onsterfelijkheid, trouw en standvastigheid. Allemaal vertrouwde graftekens zoals de afgeknotte zuil, de guirlande, lelie en papaver. Of dat prachtige symbool van de omgekeerde fakkel, de zandloper en sikkel of meer toegepast op een persoon: een palet of een notenschrift.

>> Het steenhouwershuisje >>