Het steenhouwershuisje

<< Het Mausoleum <<

Na een kort bezoek aan de kelder van het mausoleum en het columbarium dat daar is ingericht, naar een ontwerp van Stephan van der Veldt, zet ik mijn wandeling voort naar het einde van de begraafplaats. Ik loop in de richting van een gebouwtje met een houten veranda dat pal aan de grens met de Schoterweg staat.

Gallery richting Steenhouwershuisje

Dit wordt het steenhouwershuisje genoemd, omdat voorheen de steen houwers hier hun materiaal onder brachten. Van hieruit heb ik een mooi uitzicht op de vijver voor het Mausoleum. De grove stammen van twee monumentale bomen vormen het kader van een mooie doorkijk op het water waarin de omgeving van groene wallen, bomen zerken en gebouw, glashelder weerspiegeld wordt. Zo’n dubbelbeeld is altijd een inspirerende aanleiding om te gaan tekenen. Dat nerveuze spel van lijnen en krassen waardoor, altijd tot mijn eigen verrassing, het licht zich laat vangen.

Filmpje Schoterweg

“Geen paradijs zonder krassen, zonder krassen geen paradijs”.

Vanwege die overvloed aan mogelijkheden is de keuze voor een plek of een compositie altijd lastig. Ik moet me dan echt tot rust dwingen  om me te kunnen concentreren op het werk dat ik onder handen heb. Eerst komt het bekijken en vastleggen van de vormen en pas veel later kan ik doordringen tot de geest van de plek. Het eeuwige conflict tussen afbeelden en verbeelden. Om maar niets te missen neem ik foto’s. Beelden zonder uitgewogen composities maar wel met details die ik moet onthouden en die ik nodig heb voor mijn uitgewerkte tekeningen.

gallery schetsen terugkijkend op Mausoleum

Zoals bijvoorbeeld de pilaren bij het toegangshek aan de Schoterweg, ter hoogte van het grafmonument van Henri Breemen de inspirator van Zang en Vriendschap. Op de hardstenen sarcofagen van dit toegangshek staan vlinders en teksten, maar wat mij vooral interesseert is het vlijmscherpe patroon van de schaduw van het metalen hek.

Hier schrijft het licht een suggestief verhaal in zuiver zwart- wit.
Nog even een tekening van het mausoleum dat als een vlak decor oprijst achter een paar monumentale zerken. En dan ontdek ik opeens een liggend graf dat helemaal ingesloten wordt door een altijd groene haag en twee cipressen. Beelden van Italiaanse tuinen zijn nooit ver. De herkenning van die stabiele kalmte en die kunst van groene architectuur brengt bij mij alles samen tot een alomvattend gevoel,  van begrip. Nog even een tekening van dit ritmische spel tussen die hardstenen grafplaat en die bewegelijke vormen van het omringende groen.

>> Naar het oude gedeelte >>