De Anglikaanse kerk

Na enige tijd klap ik mijn schetsboek dicht. De reis gaat verder naar het volgende niveau, waar de Anglikaanse kerk staat. Als ik vanachter de Nonconformisten-tempel  het pad weer bereik, kijk ik nog even om naar de grote grafsteen van …… aan de voet van het vervallen bordes met uitzicht op de lager gelegen gedeeltes van dit park en de stad daarachter. In de verte staat op een kruising van wegen een stralend grafmonument.


Dit uitbundig versierde monument binnen een rijk bewerkt ijzeren helwerk, is het graf van Mark Firth. Hij was een van de staalbaronnen in Sheffield en een man met verlichte ideeën, die veel heeft betekent voor het maatschappelijke leven in Sheffield. Vlakbij dit protserige monument dat onlangs gerestaureerd is, ligt ook de grens tussen het oudste , Protestantse, gedeelte en het later aangelegde Anglikaanse gedeelte en de graven voor de armen. Hier moet ergens de betonnen wal liggen, die men de “muur van de andersdenkenden”noemde en die de symbolische scheiding tussen de geloofrichtingen markeerde. Niet dat dit onderscheid enig gevolg had voor de inrichting van dit nieuwe gedeelte. De architecten Robert Marmock en William Folkton volgden in hun ontwerp de ideeën en idealen van ontwerp van het oorspronkelijke park.
Vandaag de dag moet je grote moeite doen om deze scheidsmuur terug te vinden tussen al die stapels grafstenen en de uitbundige begroeiing.

Het gebied tussen het klinkerpad richting het Surgeon house en het pad naar de Anglikaanse kerk heeft men met een houten hekwerk af gescheiden in een poging om vandalen buiten te houden en zo de kwetsbare zerken te beschermen.
Bij het graf van Mark Firth neem ik flink de tijd om een paar tekeningen te maken. Vooral van de grote laan die links van zijn graf loopt. In de verte, aan het eind van deze laan schemert een groot grasveld, de leegte die achter bleef nadat de gemeente Sheffield in 1980 de grafstenen daar opruimde om er een recreatie terrein in te richten. Deze laan is echter nog altijd buitengewoon inspirerend. Een lichtunnel die uitnodigt om even te rusten en de omgeving goed op je te laten inwerken. Ik ben erg onder de indruk van die bomenrij. Het is vooral de afwisseling tussen overbelichte plekken en diepe schaduwen die zoveel diepte suggereert en waarlangs de bouwsels uit het donker opdoemen. 

Het bochtige pad dat naar de Anglikaans kerk omhoog gaat voert links langs een dichtbebouwd en ondoordringbaar bos. Het licht heeft grote moeite hier binnen te dringen en pas als onze ogen gewend zijn zie je details. Het is opvallend hoe het karakter van dit bos verschilt van het open en overzichtelijke gedeelte aan de andere zijde van het pad.

Dat je bij het Anglikaanse deel aankomt wordt meteen duidelijk door de grote kruisen aan de voet van de kerk bovenop de heuvel. Een paar enorme tombes toornen boven ons uit en markeren het laatste steile en duistere pad omhoog naar de kerk. Vanuit het donker kom ik op een zonovergoten plein voor de kerk. Het is een als een catharsis maar met een teleurstellend effect. Want ik kom uit bij een rotonde, tenminste dat wat er van over is. Want er staat slechts een metalen hekwerk en wat hier ooit op het middelpunt stond is verdwenen. Een zeker weemoed overvalt je want hier is niet alleen maar sprake van de schoonheid van het verval.

Hier wordt ook de lelijke kant, de aardse, van het verval zichtbaar. Dat treurigstemmende grensgebied tussen schoonheid, afbraak en rommelig puin. Die sfeer wordt nog eens benadrukt doordat achter de muur het geruis van het verkeer de nabijheid van de stad al aankondigt. De Anglikaanse kerk is allesbehalve een topstuk. Het is een wat fantasieloze doorsnee van een Neo- Gotische gebouw dat bovendien hard aan restauratie toe is.

Bij mijn rondgang ontdek ik een groot gat in de dichtgemetselde hoofdingang onder de toren. Ik wurm mijn fototoestel door dit gat en de opname levert een mooi beeld op. Zeker, geen loepscherp beeld van de situatie daar binnen. Maar het is juist de onscherpte en de overbelichting die een schilderachtig beeld opleveren van dit decor in verval.

Vanaf de rotonde maak ik een paar schetsen van de oude woudreus aan de rand van het plein. In de diepte achter deze boom met zijn grillige vertakkingen heb ik een mooi panorama over de trapsgewijze stapels beelden en sarcofagen, die in losse wanorde verspreid liggen op het talud van de heuvel.

 

Gallery Foto's Groot

Gallery Tekeningen Groot