Bij de Nonconformistentempel

Ik keer terug in het schemerlicht onder aan een indrukwekkende trap die toegang geeft tot de volgende zone. Boven houdt een tempel mij vast in haar blikveld: “Ü wordt verwacht”. Aan welke goden was deze tempel gewijd en welke mysteriën waren in haar binnenste verborgen? We kunnen daar lang over fantaseren, maar de werkelijkheid is veel simpeler.
Dit is de Nonconformisten tempel, het plechtige gebouw waarin men nog eenmaal met de doden kon samen zijn en voor de laatste afscheid kon nemen.

Maar nu blijven haar poorten in Egyptische stijl achter de Dorische zuilen gesloten. Lang geleden werd de toegang dichtgemetseld en trad het verval in. Dit gesloten front geeft zijn geheimen niet prijs. Ook de omstraalde duif boven de ingang, symbool van de Heilige Geest, geeft een vermoeden van de oorspronkelijke luister van dit gebouw. Een monumentale, stenen en niet te ontcijferen hiëroglief die huiver en belofte verbindt.
In gedachte beitel ik hier op deze kolos een gedicht van Brodsky.

“Zo vloeide liefde spoorloos weg’
weg voorgoed. – Voor elke knecht
breekt  de kreet af, ieder woord
lost  zich op maar blijft gehoord.
Jij nam elders de wijk,
naar  wat hier heet dodenrijk:
een gebied, verzegeld, dicht –
dat  heeft afgunst aangesticht.”

Iosif Brodsky: gedicht bij de dood van T. S. Eliot
 

Uit deze beklemming ruk ik mij los en passeer dit gebouw en ga verder over deze Olympus van plaatselijke goden. Hoog op zijn sokkel staat een mausoleum dat ik al eerder zag. Het roept herinneringen aan het tempeltje van Vesta en de Sybille boven de cascades van Tivoli. Maar ik lees dat dit gezichtbepalende Korinthische gebouw een directe kopie is van het Choregische monument dat Lysikrates, een rijke burger uit Athene liet oprichten ter viering van een overwinning tijdens de Dionysia. Zo ook William Parker, een rijke burger die hiermee zijn verbondenheid met de klassieken toonde en zijn betrokkenheid als sponsor van de gemeenschap. De boodschap mag duidelijk zijn. 
Terugkijkend naar het bordes voor de conformisten tempel, ontroert mij het beeld van innige verstrengeling.  Tussen de grillige begroeiing liggen de stenen tekens. Verscholen en door het groen toegedekt en beschermd. Een tot de verbeelding sprekende chaos en een geweldige uitdaging voor mijn scherp gepunte potloden.
 


Gallery fotos groot

Gallery tekeningen groot

Achter de Non-Conformistentempel

Op een steenworp afstand van dit vertoon van macht en aanzien valt mijn oog op een bijna totaal overwoekerd grafveld. In een kom achter de Nonconformistentempel en afgekeerd van alle rumoer houden veel graven zich binnen de groene woekering schuil. Op deze besloten plek valt een sluier over alle geluid en beweging. De omringende bomen en hagen filteren het licht tot een subtiel spel van tonen en groene vormen. Een filigrain beeld zonder orde, dat vraagt om rust en een geconcentreerd kijken van heb die zich aan aan deze schuchtere schoonheid willen overgeven.

Zittend op een zerk probeer ik met mijn potlood op papier dit bijna abstracte beeld te doorgronden. Vooral geen kleur en ook geen al te zwaar aangezette vormen, maar een warreling van lijntjes die orde scheppen in dit chaotische tafereel.  Het is niet veel en ook geen grote parade die ik hier tref, maar het is juist dit subtiele licht dat de vormen en de begroeiing omtovert tot een meerstemmig landschap van rust en beschouwing.


Gallery fotos groot

Gallery tekeningen groot